Në oborrin e Ministrisë së Arsimit në Prishtinë, Agnes Nokshiqi dhe Donikë Ahmeti sollën një performancë të fuqishme që ekspozoi se si refuzimi institucional për të ofruar edukim seksual e kthen heshtjen në armë. Përmes një peizazhi minimalist me karrige dhe shkumës, interpretuesit trajtuan trupin e njeriut si një arkiv të gjallë të tabuve shoqërore, duke ilustruar koston psikologjike dhe fizike të dijes së mohuar nga sistemi shkollor. Në fund, duke shpërbërë kufirin midis interpretuesve dhe publikut, “Anatomia e Heshtjes” u kthye në një pasqyrë kolektive, një ballafaqim me një heshtje të përbashkët e brezash.
